چون دیدم دل همه پره مثل خودم ماجرا روز یکشنبه رو مینویسم

یکشنبه منو هدیه (خانم مجیدی) رفتیم دانشگاه توی این گرما فقط به خاطر اینکه شریفی رو ببینیم  خلاصه اون پله ها رو یکی یکی بالا رفتیم تارسیدیم به نزدیکای نوک قله هنوز خود قله رو فتح نکرده بودیم (چون شریفی روندیده بودیم چون اون روز هیچکس دانشکده نبود)خدا خدا میکردیم که ایشون باشه

رسیدیم پشت در اتاقش(اتاق رییس مرکز) فکر کنم یه ربع بیست دقیقه ای شد شایدم کمی بیشتر که اتاقش خالی بشه یکی میرفت یکی میومد واسه خودشون جلسه دو سه نفره تشکیل میدادن خلاصه بروبیایی بود ماهم میترسیدیم خودمونو نشون بدیم چون شنیده بودیم دیروز هم قاط زده بوده .یکدفعه اتاقش خالی شد من دمه در سلام کردم و گفتم استاد وقت داری یه چند دقیقه...ییهو تغییر حالت داد و گفت نه وقت ندارم همون لحظه دوباره یکی اومد اتاقش و یه وقفه ای افتاد در همین حین منو هدیه یه نقشه کشیدیم قرار شد اولش بگیم ما اومدیم برای ارشد ازشما  اطلاعات بگیریم(خودمم یادش میوفتم خندم میگیره) بعد که آروم شد یه گریزی به نمره ها بزنیم

لحظه موعود رسید سرش خلوت شد ما رفتیم تو اونم یه ذره اخمالو شده بود نشستیمو طبق نقشه گفتیم ما اومدیم برای ارشد اطلاعات بگیریم اونم حالش عوض شد و شروع کرد که:من در جریان کنکور شما نیستم و باید از این و اون بپرسید(ماهم تو دلمو میخندیدیم ) اینکه تموم شد گفتم استاد یه مطلب دیگه هم هست و رفتم سر اصل مطلب خدایی با آرامش برخورد کرد تا جایی که برگه هامونو داد و سر چند تا سوال باهم بحث کردیم ... به همه هم یه نمره در آخر اضافه کرده بود ولی خیلی ریز و سخت صحیح کرده بود از قبل شنیده بودم استاد بد نمره ایه (مثل بحه ها که میگن بچه ی بد غذاییه)

خلاصه ماگفتیمو اون میگفت به آخراش که رسیدیم به من گفت میخاستم یه نمرت بهت اضافه کنم ولی حیف که دیگه نمیشه و وقت تغییرنمره تموم شده آی سوختم ولی باکمک هدیه سعی کردم ازخیرش بگذرمو ازفکرش بیام بیرون

جای شکرش باقیه که پاس شده بودیم

به همه دوستانی که این درس رو پاس نشدن تسلیت میگم